گلوله نمی دانست،
شکارچی نمی دانست،
تفنگ
نمی دانست پرنده داشت برای جوجه هایش غذا میبرد
خدا که می دانست
نمی دانست?

یک وقت هایی خیلی مریضم. یک وقت هایی بدنم داد میزند که تاب و تحمل ندارم. اما یک وقت هایی هم هست که با این همه درد جسمانی، حالم خوب است! اسم این وقت ها را «زمانِ زمان» گذاشته ام! یعنی وقتش است که در حال زندگی کنی ولو اینکه دردمند باشی. یعنی یک وقت هایی که دیگر نه گذشته برایت مهم است و نه اینکه فردا چه

غلط نکنم تو را به اندازه چای ناشتا دوست دارم! به اندازه سیگار دم صبحی که در اتوبوس کشیده میشود! شاید هم به اندازه یک روز شنبه که خوشی میزند زیر دلت و میروی یک جایی گم و گور میشوی! بله! من تو را قد همه این چیزهای نازک نارنجی دوست دارم، ولی دوستت دارم و مهم هم همین است!

گاهی اوقات
بهتر است همه چیز را
آنطور که هست رها کرد،
اندوه را آزاد گذاشت تا دوره اش را بگذراند...

گفتم عشق را نقاشی کن
مرا بی دهان با چشمانی خندان کشید!
و این یعنی هیچ چیزی نگو، بمان و بخند...

زندگی به تنهایی ناقص است .
تا عشق نباشد
زندگی تفسیر نمی شود ...

---

هر مردی که تو را پس از من ببوسد
بر لبانت تاکستانی را خواهد یافت
که من کاشتهام.

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن ترک من خراب شب گرد مبتلا کن ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده بر آب دیده ما ص

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم چنانت دوست میدارم که گر روزی فراق افتد تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم دلم صد بار میگوید که چشم از فتنه بر هم نه دگر ره دیده میافتد بر آن بالای فتانم ت

رمضان است
راستی...
حسرت تو را خوردن
روزه را باطل نمیکند...؟!

---

نوعی خواندنی هایی در جهان وجود دارد که هرگز تمام نمی شوند مثلا چشمهایت، نوعی بوسیدنی هایی هم هست که ابدا سیراب نمی کنند مثلا صدایت. البته نوعی دیوانه کننده هایی هم هست که تمام زندگی ات را مثل تاری در ریز به ریز پودهایش غرق می کند و گسستنش تماما محال است مثلا تو!